Środowe przedpołudnie to dobry czas.
Kilkanaście minut po jedenastej postanowiłem być nieco bardziej bezpośredni.
I choć dzień zaczął się mgliście (chyba nie przez przypadek), ja od tej szarości uciekam
- myślami, co krążą
nad pięknem, które tego piękna zbyt często się wyrzeka
nad delikatną rysą w delikatnej formie zamkniętą
nad słodkim słowem, co ze słodkich ust ulatuje
nad ciepłym oddechem, co z ciepłego ciała pochodzi
nad miękkością włosów, która miękkość pościeli przebija
nad nieskazitelną linią powabem kobiecym nakreśloną
nad uśmiechem warg przygryzionych
nad błyskiem triumfujących oczu
nad Jej blaskiem
niezaprzeczalnym, tak głęboko w myślach moich zakorzenionym
nie tylko w to środowe przedpołudnie
nie tylko dziś
Ale ona o tym wie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz