Zmartwychwstanie na koniec roku

Zanurzmy się w odmętach naszych życzeń
niesionych z okazji
i bez

gdy słowa
i stalówka pióra
kreślą w powietrzu i na kartce papieru
okrągłe symbole kochania
zawijane w szczęście
i pachnące powodzeniem

na usta składane
i w obięciu
tak gdy na wzgórzu
i na leśnej ścieżce
w ciepłym szalu
zamknęło się Twoje "ja"

skradam się
i kraść chcę coraz więcej
w zapomnieniu i opamiętaniu
po stukroć zaklętego Twego piękna
gdy przez zaciśnięte zęby wypowiedzieć jednak nie mogę

nasze małe zmartwychwstanie
niech się rodzi każdego dnia na nowo
jeśli noc
zbyt ciemnymi barwami zdobiona

~ IV ~

Każdy dzień jest nowym czekaniem.
Czekaniem, które nie mija.

Założę dziś szalik
i opatulę się nim na lepsze czasy.

Może na wiosnę znów zadzwonią dzwony.

A miłość?


Może też się zbudzi
i powie "dzień dobry!".

Swoim ciepłym i szczerym głosem oznajmi,
że to kolejny początek.

~ III ~

Chciałbym, byś to zostawiła.
W torebce. Na szafce.
Gdzie nikt nie zagląda.
I o tym zapomniała.

Chciałbym móc poznawać
tę, którą poznałem
i gdy w te dni
nic mówić nie musiałaś.

Chciałbym, byś to zostawiła
i gdy wracasz do domu,
zabrała do siebie tylko mnie.

~ II ~

(O przemijaniu pisać nie wypada.)

I gdy z kolacją młodość mija
słowo za słowem

gdy w wypowiedziach miłość tonie
żalem zasypana

przemija młodość z każdym krokiem
z młodością mija ochota

~ I ~

Tak prywatnie czuję się samotny.
Nie wiem, czy często.
Czy - za często.
Gdy uderzam palcami w blat stołu.
Gdy chleb smaruję masłem.
I w tym czekaniu samotność ma swoje zdanie.
Mówi, że nie warto.
I robić z tego więcej
niż znaczy dla kogoś naprawdę.

Pisanie

"(...) pisanie to w gruncie rzeczy wstydliwa rzecz, coś, co powstaje w samotności i jest tej samotności objawieniem. Objawieniem w całej swej słabości. W całej swej megalomanii, hipochondrii, egotyzmie, próżności, poczuciu niedowartościowania, mnóstwa kompleksów, zawiści, niedojrzałości, strachu i pazerności na słowa - w tym wszystkim więc, z czego składa się pisarz. I jak tu mówić o odpowiedzialności, skoro w końcu ów pisarz czy poeta zamyka się w swoim pokoju, sam, i zaraz demony wyłażą zza biurka, wskakują na głowę, szarpią za włosy i wkładają palec do ucha, puszczają wiatry, stroją miny, wywalają język i przedrzeźniają każde słowo. Wiem o tym, ale nie mam nic lepszego do zaproponowania. Piszę i zamierzam nadal oddawać się tym podejrzanym machlojkom z językiem, tej grze, w której stawka jest o wiele poważniejsza niż się wydaje, tym miłosnym i zabójczym uściskom: jeśli poezja ma być zapisem przygód ducha, zapisem tego drugiego, równoległego życia, istnienia, którym istniałoby lub istnieje gdzieś nasze ja, nasza dusza, nasze ciało, przeżywa niewygodne przygody, piękne i straszne, podczas gdy my żyjemy tu i teraz, tuż obok. Jeśli te życia różnią się od siebie i czytelnik odczuwa zazdrość, żal lub to coś, co każe mu odłożyć książkę i spojrzeć przed siebie, na okno, na chmury, na zatłoczony wagon metra, na zlew przepełniony brudnymi naczyniami, na wróble bijące się obok ławki o skórkę chleba lub w twarz ukochanej osoby, to dobrze. Plany na przyszłość są proste: pracować i podróżować, kochać i nienawidzić, śnić - ponieważ wszystko ma początek w snach - naprawdę dużo śnić i czekać na moment, w którym będzie można jakoś żyć."

Tomasz Różycki, Tomi. Notatki z miejsca postoju, Warszawa 2013, s. 55