Wpół zapisana karta

Dźwięk przewracanych stron codzienności
koi najbardziej
gdy jesteś czytelniczką
i spokojnym wzrokiem
czytasz moje na wpół niezapisane karty

gdy cień rzuca nie szarawy dom
lecz chmura
zawieszona nad naszymi głowami

chwila ciszy nieprzerwana czyimś słowem
mrok chylący dzień ku nocy
dwa cienie pojednane chwilą

jeszcze raz pochwycę delikatne ramię
złapię nieco głębszy oddech

dam się ponieść
ponad wypłowiałym czasem
gdy ciemną kreską
wyraźnie naszkicujesz szlak

Wyrosłem z samotności

Wyrosłem z samotności
co kazała
by zasypiać i się budzić
na jednej łóżka połowie

i tak
kluczami pobrzękuję
gdy do bramy wchodzę
lecz cóż poza przykurzoną podłogą
mnie wita
jak
niedomyta rączka
garnek co przypalony czekaniem
jeden talerz
i kubek
odstawiony

mijam nakruszone kanty
framugi, szafek
i mojego dzieciństwa
z którego nie krzyczę już
w jedną stronę

Wierzba odlana z brązu

Szlaki chodników
ślady kostki brukowej
rozciągnięte
z północy na południe
zasypane stukotem
naszego tętna

gdzie żyły
delikatnie przebrzmiałe
od gorąca
od słów co w gardle uwięzły
ścieżką do zapomnienia się stają

w cieniu wieczoru
i wierzby
co odlana chyli się ku niedalekiej parze
można spróbować jeszcze raz
- wystarczy się odnaleźć

Skarb zdobiony haftowaną chustą

Boję się nieraz otworzyć
wieczko zdobione haftowaną chustą
co wypełnione po brzegi
oplecione jest jedwabnym włosem

z głowy spuszczonej
gdy wzrok
utkwiony w bańki szklaną ścianę
schowany w dłoniach

rozpalony nieufnością
o ufność prosi
i głos
zamknięty
ostry jest w swej łagodności

gdybyś znała mych uczuć choć połowę
gdy usta ku szyi się chylą
kiedy dłoń kieszeni nie potrzebuje
kiedy jesteś

wtedy napełnia wiara
co nieraz z ludźmi pogrywa
w człowieka
w piękno
w spokój

Chciałbym
żebyś wiedziała
że pod zdobionym wieczkiem
jest więcej
niż myślisz

Złoty pył

Obsypana złotym pyłkiem tajemnicy
co jak lekki kurz
wieczorem leniwie osiadłszy
słodki przynosi sen

Za minutę
za westchnień chwil parę
dzielisz się słowem
nieraz niechętnie

przestępuję więc z nogi na nogę
w oczekiwaniu na kolejny rozdział
krótkiej układanki
której początek poznaję pod koniec

Raczysz mnie dobrym uczuciem
i nie przestawaj
gdy łatwiej się odezwać
i gdy łatwiej nazwać coś po imieniu

Obsypana złotym pyłkiem tajemnicy
nieznanego dnia
gdzieś z marginesu kalendarza
do Ciebie wyciągam rękę

Ponad ciemniejącym polem

Zboże złotozielone
poprzeplatane szlakiem
szalem z niedalekiej podróży

zerwałem kłos
naszej małej natury
by po wczorajszych ścieżkach
kroczyć z myślą
o rozwianych Twych włosach

jeszcze jeden krok
szuter pod nogami zachrzęści
jeszcze jeden

pocałunek
który nie przez przypadek
uwolni się
jak stado skowronków
co spłoszone z krzaku dzikiej róży

wzleciało
słowo myślą wypowiedziane
ponad ciemniejącym polem
które nie raz
drogą swą przemierzałaś

Niedostatek

przy otwartym oknie
czekałem na moment
który nie przyszedł

słońce zaglądało do środka
upływającego czasu
mojego pokoju
i mnie
uciekającego myślami

południe opływające
w niedostatek powietrza
i niedostatek wiadomości
od człowieka

a przecież nikt nie powiedział
że wiedzeni z prądem rzeki
o brzeg się nie rozbijemy
a przecież nikt nie powiedział
że jesteśmy winni

czas, myśli, słowa
ludzkie dreptanie do celu
dreptanie w miejscu
postój w biegu
postój na papierosa

nikt nie powiedział
że jesteśmy winni
- wokół są inni