Być - nie bywać

Być - nie bywać
móc się odnajdywać
By trwać
w prawdzie
którą nosimy
na przekór
na bakier
urzędom
listom
gdzie za mało
lub za dużo
słów

mów do mnie
tylko Twych ust
słuchać
melodii
miękkiego szelestu
nie zastąpi
nic

Granice wyznaczone pościelą

Mówisz
by nie wierzyć w sny
więc uciekam
poza ich zasięg
w bezsenności krąg

niezasłane łóżko
dzieli me myśli na połowę
z których do jednych wyciągam rękę
do innych nie

teraz sam
szczelnie okrywam się kocem
by uciec
od chłodu nocy

Niech nam już nie wtóruje
i niech w pojedynkę
nie trzeba trwać
na skraju granic
wyznaczonych pościelą

Pora roku

taka, wydawać by się mogło, bez zapachu
gdy ziemia zmrożona północnym wiatrem
nie oddycha

na próżno szukać łąk
zielnym kwiatem obsypanych
między którym z mozołem
uwijają się pracowite owady

brak miejsca
dla przebrzmiałej letniej zieleni
pośród której się tylko schować
przed całym dusznym światem

nie ma
wilgotnych liści
które pod nogi rzuca wiatr
rozścielając dywan na odchodne

taka pora roku
gdy usta spierzchnięte
a chciałoby się nabrać do płuc
i rozmarzyć w otulinie
Twojego zapachu

O najmilszej urodzie

Najmilszej, gdyż miło spoglądać
z ukosa i potajemnie,
miło spojrzeć jest w oczy
zanurzyć się w ich czystej barwie

Najmilszej, gdy swą urodę
zbliżasz powolutku do mnie,
przemiło, gdy w tej bliskości
urody Twej bardziej pożądam

I dziwi mnie nieraz okrutnie
pytanie lub niejaka trwoga:
czy taka być może na co dzień
Twa przenajmilsza uroda

By się nie zgubić

Nie gubimy się
w krótkiej ciszy przy stole
gdy można podać rękę
i z pocałunkiem
skryć się za smukłą szyją

bowiem nie tylko słowem
człowiek żyje
i podnosi się
i przysiada
w natłoku spraw
i cudzych wyrzeczeń

trzeba też i w ciszy
żeby słyszeć
gdzie druga osoba
i w którą stronę
myślami się skrada

w tłumie
by się zrozumieć bez słów
i nie zgubić
gdy ich niekiedy brakuje