Wiersz, który jest apelem

napisany, żeby obudzić
i żeby tym zarzewiem

który w sobie masz

rozpalić Ciebie

Niestrudzona

nadkładasz drogi by po kocich łbach
znów stawić czoła nierozstrzygniętym bitwom

Cierpliwa

czekasz na lepsze
i moje, i innych odwzorowanie szczęścia

Odważna

by sięgnąć po swoje
kalecząc delikatne dłonie

Mądra

dzielisz się życiem
prawdziwie je objaśniając

Dobra

dajesz tę radość
co stanąć na nogi pozwala

Masz w sobie ogień, co pobłyskuje w oczach.
Masz w sobie ogień, którym rozgrzewasz.
Masz w sobie miłość, której potrzebuję.